دیالیز مینیاتوری

ارسال شده در: دسته‌بندی نشده | 0

پس از دهه ها پیشرفت آهسته ، محققان در حال بررسی روش های درمانی بهتر و دیالیز مینیاتوری برای نارسایی کلیه هستند. افراد بیشتری در اثر نارسایی کلیه می میرند تا HIV و سل.

 دیالیز مینیاتوری
دیالیز مینیاتوری

عضوی هوشمند بنام کلیه

کلیه عضوی پیچیده و نرم است و تقریباً به اندازه یک مشت است. آنها هر روز حدود 140 لیتر خون را تصفیه می کنند و یک یا دو لیتر آب و اتلاف در ادرار باقی می گذارند. هر کلیه یک حالت شبکه مانند دارد که تقریباً از یک میلیون واحد تصفیه کننده کوچک به نام نفرون تشکیل شده است. خونی که به نفرون وارد می شود از طریق رگهای خونی کوچک به نام گلومرول جمع می شود. دیواره های نازک گلومول باعث عبور آب و سایر مولکول های کوچک می شود ، در حالی که از عبور مولکول های بزرگ مانند پروتئین ها و سلول های خونی جلوگیری می کند. مایعات تصفیه شده از طریق توبول های کلیه جریان می یابد و در آنجا تعادلی بین مواد معدنی ، آب ، نمک و گلوکز ایجاد می کند و مولکول های لازم برای عملکردهای بدن انسان دوباره جذب شده و وارد خون می شوند.

بسیاری از بیماری ها و مشکلات جسمی (مانند دیابت ، چاقی و فشار خون بالا) کلیه ها را تحت تأثیر قرار می دهد و شیوع این بیماری ها در حال افزایش است. تخمین زده می شود که تا سال 2030 ، 4.5 میلیون نفر در سراسر جهان دیالیز یا پیوند کلیه را دریافت می کنند و بسیاری از افراد نمی توانند این روش های درمانی را بدست آورند و بمیرند.

برای انجام همودیالیز ، بیماران معمولاً باید به کلینیک مراجعه کرده و آنها را به دستگاههایی با وزن بیش از 100 کیلوگرم متصل کرده و خون بیمار را از طریق غشایی نیمه تراوا تصفیه کنند. از دیالیزات پایه آب برای متعادل سازی اجزای خون و دفع سموم استفاده می شود.

Jonathan Himelfarb (Jonathan Himelfarb) مدیر CDI دیگر گفت که عملکرد همودیالیز در تصفیه بهتر از تنظیم مجدد اجزای خون است. وی گفت: کلیه های سالم را می توان به صورت شبانه روزی تنظیم کرد ، در حالی که بیماران می توانند هر چهارشنبه فقط 12 ساعت دیالیز دریافت کنند. تعادل ناگهانی اجزای خون می تواند بر روی بدن تأثیر بگذارد و بهبودی ممکن است چندین ساعت طول بکشد. این دوره را دوره تمیز کردن دیالیز می نامند. افراد تازه وارد مجبور بودند مسافتهای طولانی را برای دیالیز طی کنند و اغلب در راه خانه به خواب می روند. این درمان بی اثر نیز بسیار گران است. در این روش علاوه بر مصرف زیاد آب ، از انرژی و پلاستیک زیادی نیز استفاده می شود.

البته این نوآوری ها با پیچیدگی هایی همراه است. دیالیز عملکرد پیچیده کلیه انسان را تقلید نمی کند ، و توسعه نسخه های پیشرفته و قابل حمل به اجزای کوچکتر و کاهش قابل توجهی از مقدار آب مورد نیاز برای فرآیند نیاز دارد. بعلاوه ، هر رویکردی که از مواد بیولوژیکی استفاده کند با موانع نظارتی شدیدی روبرو خواهد شد.

در بعضی از کشورها ، دولت بودجه ای را برای تحقیق در مورد روشهای درمانی جدید نارسایی کلیه اختصاص داده است. به عنوان مثال ، در ایالات متحده ، سال گذشته ، دولت ترامپ دستورالعمل اجرایی در مورد سلامت کلیه را صادر کرد که شامل راهکارهایی برای کاهش کمبود کلیه موجود در پیوند ، تشویق بیشتر به دیالیز در خانه و تشویق تحقیقات مصنوعی کلیه در قالب یک همکاری کلیه X. KidneyX). این مشارکت توسط دولت ایالات متحده و انجمن نفرولوژی آمریکا هدایت می شود و هدف آن جمع آوری 250 میلیون دلار طی پنج سال آینده است. سال گذشته ، در مجموع 1.1 میلیون دلار به 15 گروه تحقیقاتی ایالات متحده برای کار در موضوعات مختلف از جمله طراحی دستگاه های دیالیز پوشیدنی و پیوند کلیه با مهندسی زیستی اهدا شد.

آزمایش های بالینی دستگاه های قابل حمل در حال تکامل در سراسر جهان است و محققان در حال تکمیل رویکردی با فناوری پایین هستند که امیدوار است بتواند به مناطقی از جهان برسد که آب سالم و مطمئن وجود ندارد و دیالیز کمیاب است. تمام این تلاش ها یک قطره در اقیانوس در مقایسه با هزینه بالای درمان افراد مبتلا به بیماری کلیه در مرحله نهایی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.